Ajax speelt Champions League dit seizoen. Als je kijkt naar de resultaten van de laatste jaren dan zou je zeggen: die maken geen kans om ver te komen in de Champions Leauge. Als je kijkt naar de poule waarin ze terecht zijn gekomen met Real Madrid (Europese top), Olympique Lyon (Europese subtop) en Dinamo Zagreb (minder indrukwekkend), zeg je: waarschijnlijk Europees overwinteren, maar dan wel in de Europa Cup.

 

Maar ik heb de oplossing om verder te komen in de Champions League. En de oplossing ligt dicht bij Ajax: toon arrogantie. Zet op de clubwebsite van Ajax een bericht waarin staat dat je blij bent met de loting, waarin je moet spelen tegen Real Madrid met de aanvallers Kristiano Bonaldo en Karim Bezemaan. Gewoon laten weten dat je niet genoeg van ze onder de indruk bent om te weten hoe hun spelers heten. Dat is pas intimidatie, en past helemaal in de visie van Frank de Boer: onder geen enkele voorwaarde de speelstijl en opstelling van je team aanpassen aan die van de tegenstander.

 

Onder je shirt draag je schoudervulling zodat je er extra breed uitziet, en iedereen van de selectie scheert verplicht zijn hoofd kaal. Iedereen draagt uiteraard ijzeren noppen onder z'n schoenen om extra hard te kunnen schoppen. Gegarandeerd dat Bonaldo, eh Ronaldo, zich binnen vijf minuten laat wisselen. Niks geen 4-3-3 spelen met de punt naar achteren of juist naar voren, gewoon je flink arrogant gedragen en laten zien wie de baas is. Voor je het weet staat Ajax dan in de finale van de Champions League (waarin het uiteraard afgedroogd wordt door Barcelona), en verdient het zo een extra plaats voor een team uit de Eredivisie. Waardoor de spelers van Feyenoord volgend jaar aan de wereld kunnen laten zien wat écht goed voetballen is.

 

 

Morgen (of eigenlijk vandaag, deze column begin ik met schrijven om half 1 in de avond, de avond die werkende mensen nacht noemen) is de Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, Mevrouw van Amsberg jarig. Oftewel Máxima. Het is goed dat in haar titel ook Mevrouw van Amsberg staat, op de een of andere manier denk ik bij prinses altijd of aan een verwend meisje van een jaar of vijf met een plastic kroon op 'r kop óf aan het kussen van een kikker. Twee dingen waar ik niet vrolijk wordt. Van Mevrouw van Amsberg daarentegen kan ik zeer zeker wel vrolijk worden.

 

Ik keek dan ook vol verwachting uit naar de documentaire over onze prinses. Eigenlijk is ze natuurlijk niet onze prinses, maar prinses van Argentinië, maar aangezien tot nu toe alles rondom haar voorspoedig is, is ze van ons. Beetje zoals met het Nederlands elftal: als er gewonnen wordt is het 'we hebben gewonnen', en als er verloren wordt is het 'ze hebben verloren'. Zo zal het ook met Máxima gaan zodra er een sekstape uitlekt.

 

Ik hoopte eigenlijk dat dat vandaag zou gebeuren. Dat er in de documentaire spannende onthullingen werden geopenbaard, of zelfs beelden van de sekstape. Maar helaas, dat zat er niet in. Het interview kabbelde een beetje voort met gesprekjes over koetjes, kalfjes, kindertjes en microkrediet. Het eindigde met een uitgezoemd beeld van de picknick van de koninkelijke familie. Een heel weiland was vrijgehouden voor hen. Heel bijzonder natuurlijk, maar wat we eigenlijk wilden weten was: hebben Willem en Max weleens een weiland laten vrijhouden om wilde, gore buitenseks te hebben? Sinterklaas liedjes zingen voor de schoorsteen met de kleine prinsesjes was natuurlijk heel schattig, maar waar we eigenlijk nieuwsgierig naar waren was of Willem-Alexander zijn prinsesje wel eens op de schoorsteenmantel heeft genomen..

 

Daarnaast zou ik ook wel willen weten of de koninkelijke familie zich ook dingen afspelen die zich in bijna elke familie wel afspelen, maar waar nooit over gesproken wordt. Zou Willem-Alexander ook op z'n donder krijgen van z'n vrouw als hij met zijn hand in z'n broek onderuitgezakt tv zit te kijken?

 

 

Eens een keer wat anders dan de bierreclames vol mannen met patserige horloges, dure auto’s en mooie vrouwen. Dat begint op een gegeven moment toch te vervelen, hoewel het ene (patserige horloges) wel minder snel dan het andere (mooie vrouwen).

Een reclame die liefde uitstraalt. Liefde voor vogelkijkers die door een kijkertje turen om de Daurische Klauwier te spotten. Liefde voor Ger Leegwater uit Joris’ Showroom, die in vijftien jaar al zijn energie stopte in het bouwen van het Nederlandse Kremlin op zijn landgoed, zonder ooit het Russische Kremlin gezien te hebben. Liefde voor mensen die carrière maken uitstellen om in plaats daarvan die grote reis (naar bijvoorbeeld het Kremlin in Rusland) te maken die ze altijd al wilden maken. Alles is liefde voor wie echt durft te zijn (het had zo een tekst van Bløf kunnen zijn)..

Door de reclame komt een gevoel van respect naar boven voor mensen die niet de makkelijke weg kiezen. Respect voor mensen met een hoge opleiding die kiezen voor een onzeker bestaan als kunstenaar of muzikant, respect voor mensen die ervoor kiezen om openlijk uit te komen voor transseksualiteit en respect voor vrijwillige vegetariërs.

Nadat ik de reclame had gezien kreeg ik opeens zin om iets geks te doen. Ik kreeg zin om een rood-wit gestreept shirt te combineren met een knalgele tuinbroek. Om mijn gezicht wit te schminken en een rode pruik op te zetten. Vervolgens nog even mijn mond en neus rood stiften en dan met een dikke sigaar in mijn mondhoek en een fles whisky in mijn hand de eerste de beste McDonald’s in lopen en een Happy Meal met extra grote hamburger en Hello Kitty poppetje te bestellen.

Waarschijnlijk had Henk Timmer, oud-keeper van Feyenoord en het Nederlands elftal, de reclame ook gezien. Hij maakte zijn gezicht op, deed een glittershirtje aan en plakte een stel paarse vleugels op zijn rug. Zo uitgedost bracht hij een liedje van Gerard Joling ten gehore op het schaatsafscheid van zijn enigszins verbouwereerde vrouw Marianne. Aanmelden voor Uit De Kast van Arie Boomsma was subtieler geweest.

In dit land heb je de vrijheid om te gaan staan waar je wilt staan, te doen wat je wilt doen, je te gedragen zoals jij je wilt gedragen. Dus wacht niet te lang, haal een kratje bier en breng met je vrienden een toost uit op vrijheid, jezelf zijn en Grolsch!

 

 

 

Sinds drie weken woon ik op mezelf. Niet in een keurig, netjes drie-kamer apartement, nee natuurlijk niet, gewoon in een ordinair, smerig studentenhuis. Van afwassen hebben we hier nog nooit gehoord, laat staan van een afwasborstel. Poetsen? Sorry, wat zei je? Ah tof, er staat nog drinken in de koelkast. Even in de woonkamer zitten met de laptop en een blikje energiedrank. Oh, is het al zo laat? Ik moet gaan. Dat blikje ruim ik later wel op (of niet).

 

Alles wat we nodig hebben is in huis aanwezig. Een frituurpan, bitterballen, chips, een krat bier (bij voorkeur Jupiler of Hertog Jan), een doosje wattenstokken om te controleren hoe het ervoor staat met de Neisseria gonorrhoeae respectievelijk de Chlamydia trachomatis, een televisie die net goed genoeg beeld heeft om te kunnen onderscheiden welke spelers bij Bayern Munchen horen en welke bij Internazionale, een koffiezetaparaat, een doos condooms, een tosti-ijzer en een magnetron. Het enige wat we hier nog missen is een waterpijp.

 

Organisatorisch gaat het natuurlijk ook allemaal geweldig. Het is nooit zo dat er 's ochtends geen ontbijt is, ik heb nog nooit pas om zeven uur gerealiseerd dat ik nog avondeten moest regelen, en nog nooit daardoor pas om half negen 's avonds gegeten. Ook ben ik natuurlijk nog nooit mijn sleutels kwijtgeweest, daar een half uur naar gezocht, en is het ook nog nooit voorgekomen dat ik ze gewoon nog in mijn fiets had zitten die tot laat in de avond op het station stond. Ook is het nog nooit voorgekomen dat ik om zeven uur thuis was na het uitgaan omdat ik de  verkeerde kant op was gefiets en de trein in de verkeerde richting had genomen.

 

Ondanks dit alles, of misschien wel juist door dit alles, heb ik de afgelopen week meer tijd dan ooit in de universiteitsbibliotheek doorgebracht, geleefd volgens een enigszins normaal ritme (elke dag voor tienen mijn bed uit) en ben ik op de goede weg naar goede tentamenresultaten.

 Elk jaar zendt BNN de nationale IQ-test uit. Aan één keer een IQ-test doen heb je wel genoeg lijkt mij, maar voor sommigen is het misschien wel de juiste manier om te testen of 't nog net iets meer drinken van bier en het nog net iets meer roken van wiet dan het vorige jaar nog effect gehad heeft op hun hersenen.

 

Voor de nationale IQ-test zijn altijd een aantal groepen mensen uitgenodigd om in de zaal te zitten en mee te doen. Die groepen bestonden dit keer uit Oh oh Cherso fans, L.A.R.P.-ers (mensen die zich in een bos terugtrekken om daar met z'n alleen een rollenspel te doen en daarbij een tikkeltje vreemd gekleed gaan), de Yoga-freaks (van die mensen die regelmatig de beentjes spreiden), de talentenjagers (van die mensen die meedoen aan X-factor, danwel Idols, danwel Popstars, dan wel alledrie shows in de hoop dat ze ergens door mogen naar de 2e ronde) en de Social Media Nerds (mensen die zo levenloos zijn dat ze hun hele leven op internet zetten en elk youtube filmpje kennen).

 

Daarnaast is er nog een kleine groep bestaande uit tien mensen die zich Bekende Nederlander mogen noemen, waarbij je je bij sommigen af kan vragen waar ze hun bekendheid aan ontlenen. Ooit gehoord van Sherry Ann, Thijs Willekes of Manuela Kemp?   Onder de BN'ers bevond zich dit jaar Dries Roelvink, bekend van zijn gele zwembroekje in de ANWB reclame en hij schijnt ook nog te zingen. Hij had een grote, groene plant meegenomen, want naar het schijnt wordt men van groen slimmer. Ook de kersverse BN'er Elize, van Oh oh Cherso deed mee. Door haar vakantiegenoten uit 'Sjersonisjos' werd zijn 'Slimpie' genoemd. En ze had ook nog even een bril opgedaan om er slim uit te zien.

Het eerste onderdeel bestond uit taalkennis, de enige vraag die ik wist was de vraag waarbij je een woord moest maken van de letters t r i e b e j, en vervolgens daar het bijpassende woord voor kiezen, waarbij je de keuze had uit de woorden glas, bord, e-mail en postbus. Daarna kwam een onderdeel logica, waarbij je moest redeneren. Er kwam dan richtlijnen en vervolgens kon je kiezen welke stelling juist was. Ik haakte af bij de richtlijn een dier is altijd een paard en een olifant, dat vond ik niet bepaald logisch. Daarna kwam rekenen, toen heb ik maar even weggezapt. Daarna oriëntatievermogen, waarbij je eerst een plattegrond van een supermarkt te zien kreeg. Vervolgens zag je vanuit het oogpunt van de cameraman de cameraman door de supermarkt dwalen en na een aantal rondjes moest je raden waar de cameraman zich bevond. Ik begon daar een beetje te twijfelen aan de geaardheid van de cameraman, welke man gaat er nou voor z'n lol door de supermarkt dwalen?

Het eindigde met een test van het geheugen. Het korte-termijn geheugen werd getest door youtube-fimpjes waar goed naar gekeken moest worden. Na het filmpje werd dan een vraag gesteld, bijvoorbeeld: welke kleur had de tractor in het filmpje? Hierbij vond vermoedelijk een bias plaats, de Social Media Nerds die elk filmpje van Youtube kenden dit filmpje waarschijnlijk al. Door het herhalingseffect hoeften zij minder op de grote lijnen te letten en konden ze meer aandacht schenken aan de details, wat de kans verhoogte dat zij deze vragen goed beantwoordden.

 

 De uitslag vertoonde weinig verrassingen, de Oh oh Cherso fans eindigden inderdaad als laatste en de Social Media Nerds als eerste. Mannen deden het beter dan vrouwen, vrouwen met natuurlijke borsten beter dan vrouwen met plastic borsten en mensen met een voorkeur voor Mark Rutte beter dan mensen met een voorkeur voor Geert Wilders.

Wel verrassend vond ik dat Dries Roelvink en Elize van Oh oh Cherso niet als laatste eindigden, die eer was voorbehouden aan Sherry Ann met een iq van 81. Dat maakte mij nieuwschierig naar haar, ik googlede haar op en ze bleek meegedaan te hebben aan The Voice Of Holland (één van de vier talentenjachten). Patrick Lodiers sloot af met "Margriet", de wetenschapster die in de show zat om fabels te vertellen over de invloed van planten op jou IQ, "ik wil jou natuurlijk ook weer bedanken voor, eh ja, al die wijsheiden."

 

 

 

 

 

"Hoi Sonja, leuk dat je even belt.

Ja, in gedachten zijn jullie bij me. En Sonja, jij geeft alleen maar korte consulten hé?

"Ja, da tklopt."

"Voor overleden dierbaren, en consulten over wat je te wachten staat in 2011, en dat soort dingen, hé. Ik heb hele mooie consulten van je gehoord. Ik vind echt dat de mensen nú moeten bellen. Dag Sonja."

 

"Als je nu belt kan je één van de gezichten van Astro TV die je helpt, dus bel nu. Sonja zit op je te wachten. Pak nu de telefoon. Sonja Pareira. Zij kan je kracht geven.  

Ook Caroline Bree is vrij om nu met je te spreken. Een van de andere gezichten van Astro TV. En Sonja is ook nog steeds vrij. En dan is er ook nog Ardie Vaas. Aardie Vaas vindt 't fijn om mensen verder te helpen. Ik heb het voorrecht om hem te kennen. Hij zat ook in Zesde Zintuig, en daar heeft hij echt bewezen over een bijzondere gave te beschikken. U heeft dat zelf kunnen horen. Sonja zit op u te wachten. Ze geeft alleen korte consulten."

 

"We hebben een beller. Hallo Natascha, wat kan ik voor je doen?"

"Ik heb een algemen vraag."

"Een algemene vraag of een algemene legging?"

"Een algemene legging."

"Oké, dat ga ik voor je doen. Jij zit in een drukke periode, hé? Alles verandert, hé? Een verhuizing klopt dat."

"Hmm nee, niet echt."

"Maar 't komt er wel aan, zie ik in de kaarten."

"Oh.."

"Met werk gaat het goed hé, je bent goed bezig, toch?"

"Ja, dat klopt wel."

"Maar ik zie ook twijfels. Onzekerheid."

"Ja."

"Je bent bezig met een kleine studie." "..." "Orientatie."

"Hmm nee, dat is momenteel niet aan de orde."

 "Oh, nou goed. Maar je wilt wel voor jezelf beginnen.

"Nee."

"Oh. Er komen nieuwe mensen in je omgeving. Je zult nieuwe mensen leren kennen. Daar komt wel een klein verdriet bij. Andere mensen zullen wegvallen. Je hoeft ze niet uit je leven te schoppen, maar ze zullen een andere plaats krijgen in je leven.

En je hebt twee hechte vriendschappen, kan je dat plaatsen?

Twijfelend: "Eh.. jawel."

"Je hebt heel veel aan hen gehad. En nu is er één die jou nodig heeft. Ik zie gezondheidsklachten."

"Hmm, nouja niets ernstigs."

"Nee nee, niet echt, maar wel een beetje lusteloosheid hé.

Nou, dat was het wel. Ik kan niet verder leggen. En we zitten ook in een TV uitzending. Ik hoop dat ik je er iets aan hebt gehad."

"Ja, dankje, ik heb er heel veel aan gehad."

 

 

 

 

Vanochtend werd ik wakker. Ik keek op mijn klok en zag dat het pas half negen was. Toen ik mijn hersens liet kraken om erachter te komen hoe ik zo vroeg wakker had kunnen worden, uit mezelf zou dat immers niet snel gebeuren, hoorde ik een luid gestamp op de trap. En ik begreep: het was dinsdagochtend.

 

Het geluid waarvan ik wakker was geworden was waarschijnlijk: "Goeiemorguh! K ben dur weerrr, om schoon te makuh!". Het was onze schoonmaakster Moniek. Of misschien schrijf je 't wel als Monique, al lijkt me dat enigszins chique. Nadat ze ons, althans mijn ouders, goedemorgen wenste heeft ze de eettafel in bezig genomen. En ons haar mening gegeven. Waarover is van ondergeschikt belang, ze heeft overal een mening over. Die ze dan ook luid verkondigd, met de nadruk op luid. Wellicht ben ik daar wakker van geworden.

 

Elke dinsdag is het raak. Ik word wakker en val niet meer in slaap. Ik hoor een luid gebonk op de trappen, een zware harde stem of gestofzuig naast mijn deur. Douchen zit er niet in. Tenzij ik voor acht uur douche, maar dat komt zelden voor. Sowieso is het dan spitsuur hier thuis. Spitsuren sla ik meestal over, ik ben niet zo van het wachten. Hoe het kan is mij een raadsel, maar als ik mij later dan acht uur naar de badkamer begeef is Moniek net daar aan het schoonmaken.

 

Mijn kamer laat ik niet meer schoonmaken, ik doe het liever zelf. Doe ik het wel, dan gooit ze alle losliggende spulletjes die op mijn bureau of in de kast staan in een tas, waarna ik alles weer mag gaan ordenen. Nee, geef mij maar de chaos waarin ik alles binnen een kwartier terug kan vinden. Bovendien komt het voor dat ze vazen en andere breekbare dingen omstoot. Ik moet er niet aan denken dat ze mijn drankflestroffeeën omstoot. Mijn geliefde glazen Coca Cola-fles is ook al spoorloos verdwenen.  

 

Ondanks dit alles ben ik stiekem wel blij dat ze het huis schoonhoudt. Voor mijn moeder, omdat die anders alles zelf moet schoonmaken en opruimen, en voor mezelf, omdat ik anders een gestresste moeder heb. En door Moniek kom ik nog eens m'n bed vroeg uit, dat is ook wat waard.

 

 

 

 

Je kan het gebruiken om romantisch wat kaarsen aan te steken. Je houdt hem in de lucht bij een groot popconcert. Of bij een stille tocht. Een laatste eerbetoon.  

 

Je kan ermee een pretsigaret aansteken, waarna je ontspant en lacht. Je kan er brieven mee verbranden, om een tijdperk af te sluiten.

 

Je kan er ook vandalisme mee plegen, door iets in de fik te steken. Een prullenbak, een auto of een schuur. Je kan er per ongeluk een bosbrand mee veroorzaken.

 

Je kan ook een knus kampvuurtje doen ontsteken, of een bosje hout in de openhaard. Je kan de dop van een bierflesje laten ploppen, mits je weet hoe het te gebruiken. Je kan er vuurwerk mee tot ontsteking brengen.

Gebruik je het niet, dan is dat een gemiste kans. Het kapot gooien is ook zonde. Ontwaak het vuur.

 

 

Meestal zit bij ons thuis iedereen op z'n eigen kamer, achter de laptop, of achter de televisie. Het enige moment waarop iedereen met z'n allen bij elkaar zit is het avondeten.

 

Dat begint meestal met een rondje waarin besproken wordt wat iedereen gedaan heeft op een dag. Een opwarmertje. Je verteld dat je je verslapen hebt, of misschien een keertje niet, dat je lang in je bed gelegen hebt of veel te vroeg op bent gestaan, dat je hard gewerkt hebt of juist rustig aan gedaan.

Tegelijkertijd mag daar commentaar opgeleverd worden. 'Ben je nou alweer niet geweest', 'Zou je niet eens als een gewoon mens om acht uur opstaan?', of 'Ga nou eens iets doen' zijn veel gehoorde commentaren. 'Ach, zo nuttig is het niet', 'Als ik ga werken ga ik wel om acht uur opstaan, laat me er nu van genieten dat ik kan uitslapen', 'Morgen weer een dag', zijn veel gehoorde weerwoorden.

 

Daarna is het tijd voor een evaluatie van het huishouden. Wat er meestal op neerkomt dat de borden met ketchup, curry en mayonaise, de koekenpannen voor de eieren en de eieren zelf van die middag niet opgeruimd zijn. Tenzij ik me verantwoordelijk heb gevoeld voor de troep van mijn broertjes.

 

Dan komt er nog een willekeurig ander gesprek, gisteren waren dat de lootjes voor Sinterklaas. Wij doen met z'n vijven altijd surprises voor elkaar. Dit jaar nogal een gedoe. Iedereen wilde namelijk niet degene van vorig jaar, en ook niet degene die ze al vaak hadden gehad.

Mijn vader wilde al een computerprogrammaatje maken, waarbij iedereen zijn eigen account kreeg, een verlanglijstje kon achterlaten en zijn ideeen voor een surprise kon ontwikkelen. Dat vonden de rest onzin. Mijn oudste broertje maakte vijf briefjes met namen erop. Hij deelde ze uit, maar mijn vader riep alweer dat ie 't niet vertrouwde. Gezien de triomfantelijke grijns op het gezicht van mijn broertje niet heel gek. Dus werden de briefjes nog twintig keer uitgedeeld, tot iedereen had wie hij wilde. Eindelijk.

De volgende dag wist mijn broertje niet meer wie hij had en was zijn lootje kwijt, en konden we weer opnieuw beginnen.